" دلم با جنبش است و منافع حزبی ام نه"

نبی احمدی یکی از اعضای ارشد شورای عالی مردمی جنبش روشنایی

به نام خداوند دانایی و روشنایی!

نقدی بر کتاب "پاسخ های من" افشای رازهای پشت پرده حادثه خونین دوم اسد
جنبش روشنایی خیزش و حرکت بزرگی در راستای مبارزه با تبعیض سیستماتیک و تاریخی در کشور می باشد. دقیقاً یک ماه دیگر یعنی 14 ثور این جنبش وارد سومین سال فعالیت علنی و رسمی خود می گردد. هر چند تاریخچه شکل گیری جنبش روشنایی به زمانی قبل تر از این تاریخ یعنی در زمستان 1393 توسط استادان دانشگاه و متخصصین انرژی برق ( معروف به تیم تخنیک) بر می گردد.


این جنبش عظیم و پر خروش مدنی در این مدت کم با فراز و فرودها، ریزش و رویش های زیادی روبرو گردیده و تاکنون از حرکت باز نایستاده و آرمان و اهدافی را که از آوان شکل گیری مد نظرداشت، فراموش نگردیده است. در واقع تاکنون نه طرح بدیل که به طرح فریب معروف شد*، اجرایی گردیده و نه طرح انحراف یافته 500 کیلوولت.

ناسیونالیسم درمان بیماری بشر نیست

تاریخ انتشار: 
1398/01/13
اِچه تِمِلکوران
 
برگرادان: عرفان ثابتی
 
در سال 2011، در اوج بهار عربی، هزاران نفر در میدان تحریر شعار می‌دادند: «نان! کرامت! آزادی!» من تنها در میان جمع ایستاده بودم و به کارگر میان‌سالی فکر می‌کردم که ده سال قبل در بوئنوس آیرس به من گفته بود چرا او و همکارانش در دوران فروپاشی اقتصادی آرژانتین، کارخانه‌ای را اشغال کرده بودند. او تند و تند دلایلی مثل گرسنگی، فقر و نابرابری را برمی‌شمرد. اما ناگهان لحنش تغییر کرد: «و]دلیل دیگر این که[رئیس هیچ‌وقت به ما سلام نمی‌داد، و با این کار کرامت ما را نقض می‌کرد.»

پشت پرده‌ی شب اول و دوم اسد 1395 (فاجعه دهمزنگ)، به روایت عضو ارشد شورای عالی مردمی – جنبش روشنایی+تصاویر

محمد اصغر سروش

شفقناافغانستان- جنبش روشنایی پس از تصمیم کابینه حکومت وحدت ملی در 11 ثور 1395 مبنی بر تغییر مسیر لین برق 500 کیلوولت ترکمنستان از مسیر بامیان – میدان وردک به مسیر سالنگ، به تاریخ 16 ثور همان سال در مسجد باقرالعلوم تشکیل گردید. جنبش روشنایی در کوتاه‌ترین زمان توانست حمایت های بزرگ مردمی را در داخل و خارج از افغانستان جلب کند و تمامی احزاب وگروه‌های سیاسی شیعی را گردهم جمع نماید. تظاهرات 27 ثور در کابل و گردهمایی های بزرگی را جنبش روشنایی در مصلی شهید مزاری در غرب کابل راه اندازی نمود و صدای عدالتخواهی خود را به گوش حکومت افغانستان و جامعه جهانی رساند. زمانی که تظارهرات 27 ثور و گردهمایی های جنبش روشنایی ظاهراً نتیجه‌ی را که سران این جنبش می خواستند به آن نرسیدند،‌ شورای عالی مردمی جنبش روشنایی یکبار دیگر در صدد راه اندازی تظاهرات در دوم اسد سال 1395 گردید. این تظاهرات برگزار گردید و سرانجام در دهمزنگ، با فاجعه بزرگ انسانی مواجه گردیده که به تعداد 86 تن شهید و بیش از 400 تن دیگر زخمی گردیدند. با آنکه مسئولیت خلق این فاجعه را گروه موسوم به داعش پذیرفت، اما سران جنبش روشنایی، شورای امنیت ملی و حلقات درون حکومت را عامل اصلی این فاجعه می دانند. 

جنبش روشنایی در آیینه‌ی مطبوعات

 
نبی احمدی
 
دوم اسد

جنبش روشنایی تا یک ماه دیگر به صورت رسمی و علنی وارد سومین سال فعالیت خود می گردد. این جنبش در این مدت با فراز و فرودها و چالش ها و فرصت های فراوانی روبر گشته و بنابراین زوایای پیدا و پنهان زیادی در حرکت ها و موضع گیری ها و تصامیم این جنبش وجود دارد. می توان صدها کتاب در این باب نوشت.

قتل‌عام ممتد غریب‌ترین فرزندان این سرزمین

 

احمد بهزاد عضو مجلس نمایندگان و شورای عالی مردمی جنبش روشنایی

فاجعه قتل عام نیروهای امنیتی کشور را باید جدی گرفت.
کشتار منسوبین نظامی و امنیتی توسط شبه نظامیان طالبان در چند ولایت؛ مانند بادغیس، فاریاب و اخیرا در هلمند، بار دیگر این پرسش را نزد جامعه مطرح کرده است:
«آیا این قتل عام ها محصول ضعف نهادهای نظامی و امنیتی کشور و قوت نظامی طالبان است؟ یا مشکل در جای دیگری است؟»
در اکثر این رویدادها، قتل عام سربازان و افسران معمولا پس از درگیری های طولانی، در محاصره قرار گرفتن نیروهای دولتی، اتمام مهمات و تجهیزات نظامی‌شان و نرسیدن کمک و نیروی پشتیبانی اتفاق می‌افتد.